O Τζωρτζ και ο Εμίλ, δύο μοναχικοί άντρες, καθισμένοι σ’ ένα παγκάκι στην όχθη μιας λίμνης, παρακολουθούν τις πάπιες, μιλούν για τη ζωή και για τον θάνατο, για τη μοναξιά και τη φιλία, για την εξουσία και για τη φύση των ανθρώπινων σχέσεων.

Το έργο αποτελείται από 14 παραλλαγές – μικρές σκηνές, κάθε μία από τις οποίες είναι μια παραλλαγή στο ίδιο, φαινομενικά, απλό θέμα, τις πάπιες, με διαφορετικά όμως υλικά, με ένακαταλυτικό χιούμορ, με μια γλυκόπικρη ματιά, με διαλόγους που διαθέτουν όλα τα χαρακτηριστικά του ιδιότυπου ύφους του Mamet και της υπέροχης γραφής του, γραφή καθημερινή, αποσπασματική, με υπόγειο και φανερό χιούμορ, αλλά και κρυμμένες εντάσεις.
Οι δύο πρωταγωνιστές του έργου, άλλοτε συγκρούονται και άλλοτε επιζητούν απεγνωσμένατη σύνδεση και την κατανόηση, ισορροπώντας στην κόψη του ξυραφιού ανάμεσα στο χιούμορ και σε μια υπόγεια μελαγχολία, ανάμεσα στην απλότητα αλλά και σε βαθιά υπαρξιακά ζητήματα.

Οι πάπιες γίνονται αφορμή για μια συναρπαστική συζήτηση για τη Φύση και την Κοινωνία, για την Επιβίωση και για το Άγχος της τρίτης ηλικίας, για την Τεχνολογία και για τον Φόβοτου καινούργιου… οι δύο άντρες δείχνουν να έχουν ανάγκη ο ένας τον άλλο ενώ το έργο κορυφώνεται με ένα απρόσμενο φινάλε.